Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τετάρτη, 15 Απρίλιος 2020 10:12

Η Σταύρωση του Χριστού!

Του Δημήτρη Γ. Μπράνη

Σ.Σ. – Δημοσιογράφου – Νομικού

Α.-   Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ – Η ΣΥΛΛΗΨΗ
            Ο Ιούδας, ο μαθητής του Χριστού, γίνεται προδότης Του. Προδίδει με ένα φιλί το Δάσκαλό του και συλλαμβάνεται από τον Ρωμαϊκό στρατό και τους υπηρέτες των Ιουδαίων. Χειροδέσμιος προσάγεται ενώπιον του αρχιερέα Άννα.
         Ο Αννας Τον στέλνει στον αρχιερέα Καϊάφα, πρόεδρο του Μεγάλου Συνεδρίου. Αυτός, στη συνέχεια, Τον παρουσιάζει στο Συνέδριο. Τον ανακρίνει ενώπιον του Συνεδρίου. Τον ερωτά: «Είπες, ότι είσαι Υιός του Θεού;» Ο Χριστός απαντά καταφατικά: «Ναι, είπα, ότι είμαι Υιός του Θεού».
         Ο Καϊάφας χαρακτηρίζει τα λόγια αυτά του Χριστού ως βλασφημία. Και ερωτά το Συνέδριο, εάν συμφωνεί ή διαφωνεί. Το Συνέδριο ομόφωνα αποφασίζει: «ΕΝΟΧΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΣΤΙ».

Β.-    Η ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ
            Η απόφαση του Συνεδρίου παραπέμπεται για επικύρωση στο Ρωμαίο διοικητή της Ιουδαίας, τον Πόντιο Πιλάτο. Ο Πόντιος Πιλάτος ανακρίνει τον Ιησού Χριστό και Τον βρίσκει μη: «ένοχο θανάτου». Το ανακοινώνει αυτό στον όχλο. Ο όχλος, όμως, δεν είναι όχλος, που πριν μία εβδομάδα επευφημούσε το Χριστό. Οι λαοπλάνοι της εποχής – οι αρχιερείς, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι – τον πλάνεψαν. Τον έστρεψαν εναντίον Του. Και κραύγαζε: «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν», «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν».
        Ο Πόντιος Πιλάτος, σύμφωνα με το πασχαλινό έθιμο, είχε το δικαίωμα της «χάριτος». Να δώσει δηλαδή «χάρη» σε έναν κατάδικο. Στη φυλακή βρισκόταν για φόνο ο Βαραββάς. Ρωτάει , λοιπόν, τον όχλο, σε ποιον θέλει να δώσει ¨χάρη», στον Ιησού ή στο Βαραββά;  Κι αυτός κραύγαζε: «Βαραββά, Βαραββά».
         Ο Πόντιος Πιλάτος λέει τότε: Εγώ νίπτω τας χείρας μου. Αθώος ειμί από του αίματος του αθώου τούτου ανθρώπου», για να λάβει την απάντηση του όχλου. «Ας έχουμε εμείς την αμαρτία. Εμείς και τα παιδιά μας». Και παραδίδει το Χριστό στους Ρωμαίους στρατιώτες να σταυρωθεί. Σχόλιο: Στο χέρι του ήταν να μην Τον παραδώσει.
         Τα είδη εκτέλεσης της θανατικής ποινής της εποχής ήταν τρία: η σταύρωση, ο τυφεκισμός και η αγχόνη. Το πρώτο είδος ήταν το πλέον φρικτό και το πλέον οδυνηρό.

Γ.-    Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ
            Ο Χριστός με το σταυρό στον ώμο οδεύει την οδό του μαρτυρίου. Την οδό του θανάτου. Ανεβαίνει στο Γολγοθά, τόπο εκτέλεσης των θανατοποινιτών: ληστών και κακούργων. Εθεωρήθη και ο Αθώος, «ο Αναμάρτητος», ως ληστής, ως κακούργος.
         Για να φτάσει στην κορυφή του λόγου – στο Γολγοθά – έκανε 13 στάσεις. Εκεί Τον σταύρωσαν εν μέσω δυο ληστών. Εν μέσω δυο κακούργων, ωσάν να ήταν και Αυτός κακούργος. Πριν πει «τετέλεσται», ζήτησε από τον Πατέρα Του την συγχώρηση των σταυρωτών Του. Είπε: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τι ποιούσι». Δείγμα της Απείρου Αγάπης Του και του Απείρου Ελέους Του.

Δ.-   ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ
            Τα Άγια Πάθη του Χριστού ιστορούνται με απόλυτη παραστατικότητα και σαφήνεια, στο ακόλουθο εκκλησιαστικό κείμενο, κείμενο συγκλονιστικό. ΙΔΟΥ:
            «Σήμερον, κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
             Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων Βασιλεύες.
             Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
             Ράπισμα κατεδέξατο ο εν Ιορδάνη ελευθερώσαν τον Αδάμ.
             Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
             Λόγχη εκεντήθη ο Υιός της Παρθένου.
                   Προσκυνούμεν σου τα πάθη, Χριστέ.
                   Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου ανάστασιν».

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:
             «Σήμερα κρεμιέται στο σταυρό αυτός που κρέμασε τη γη στα νερά.
              Φορεί ακάνθινο στεφάνι. Εκείνος, που είναι ο Βασιλιάς των αγγέλων.
              Ντύνεται ψεύτικο βασιλικό ένδυμα αυτός, που ντύνει τον ουρανό με σύννεφα.
              Καταδέχτηκε χτύπημα στο πρόσωπο Εκείνος, που ελευθέρωσε με το βάπτισμα τον άνθρωπο από τις αμαρτίες.
              Καρφώθηκε με καρδιά ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
              Τρυπήθηκε με λόγχη ο Υιός της Παρθένου.
                     Προσκυνούμεν τα πάθη Σου, Χριστέ.
                     Δείξε μας και την ένδοξη Ανάστασή Σου».

                 Είναι αντίφωνο της ακολουθίας των Αγίων Παθών. Ψάλλεται τη Μ. Πέμπτη. Ακούγεται και το εκκλησίασμα συγκλονίζεται. Συνταράσσεται. Καθηλώνεται. Ριγεί. Δακρύζει.
             Οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Ενάρετο, τον Δίκαιο, τον Αθώο, «τον Αναμάρτητο». Τον μίσησαν θανάσιμα. Μίσησαν Εκείνον, που όλη η ζωή Του ήταν διαρκής προσφορά Αγάπης και Ελέους προς τον άνθρωπο. «Λαός μου, τι εποίησα σοι και τι μοι ανταπέδωκας; Αντί του μάννα χολή και αντί του ύδατος όξος. Αντί του αγαπάν, με σταυρώσατε, με προσηλώσατε».
            Γιατί οι άνθρωποι θανατώνουν τους Δικαίους; Τους Ενάρετους; Το Σωκράτη, γιατί τον θανάτωσαν με τοπ θανατηφόρο κώνειο; Γιατί θανάτωσαν και τόσους άλλους;
            Ο Ιησούς Χριστός: «Ανέστη τριήμερος!!! Καθώς προείπεν: Έδωκεν ημίν την Αιώνιον Ζωήν και το Μέγα Έλεος!!!» Την ένδοξη Ανάστασή Του εορτάζουμε: Θεοπρεπώς!!! Θεοσεβώς!!! Μεγαλοπρεπώς!!! Αξιοπρεπώς!!!