Ευρετήριο Άρθρου
Ιστορία του σχολείου – Πολιτιστικό κέντρο
Σελ 2
Σελ 3
Όλες οι Σελίδες
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΚΑΜΝΟΥ

Σημείωση: Τα παρακάτω στοιχεία προέρχονται από την: «Εργασία Γεωργίου Κοτσίλη, Διευθυντού του σχολείου, Σχολικόν έτος 1962 – 1963». Στο κείμενο, διατηρούνται τόσο η διατύπωση όσο και η ορθογραφία του δασκάλου. Περιέχονται επίσης συμπληρωματικές πληροφορίες που λάβαμε από τον Δημήτριο Τζιβάρα του Ιωάννη, κάτοικου Σκαμνού.
Το φωτοαντίγραφο της εργασίας του Γεωργίου Κοτσίλη είναι ευγενική παραχώρηση από τον συγχωριανό μας Περικλή Αστρακά του Λουκά, Δικηγόρο.

Ιστορία του Σχολείου
    Μέχρι το έτος 1920 δεν ελειτούργησε σχολείον. Διάφορες οικογένειες έπαιρναν στα σπίτια παλαιούς γραμματοδιδάσκαλους και βοηθούσαν τα παιδιά τους με λίγη ανάγνωση και αριθμητική. Από το έτος 1920 έγινε σχολείο και ελειτούργησε σε διάφορα σπίτια επί ενοικίω το οποίο επλήρωνε το Δημόσιον. Τούτο ήταν μονοτάξιον. Ο δάσκαλος ήταν δημόσιος υπάλληλος.
Το έτος 1920 οι κάτοικοι του χωριού έκαναν έρανο ο οποίος απέδωσε το ποσό των 30.000 δραχμών. Με τα χρήματα αυτά αγοράσθηκε ένα οικόπεδον. Σ΄ αυτό εκτίσθηκε το διδακτήριον. Έφθασε σε ένα σημείο και επειδή τα χρήματα δεν έφθασαν σταμάτησαν οι εργασίες. Εν τω μεταξύ το σχολείον λειτουργούσε σε σπίτι επί ενοικίω 250 δραχμών μηνιαίως. Το έτος 1950, διήλθε εκ του χωρίου ο Βασιλεύς των Ελλήνων Παύλος. Οι χωριανοί παρεκάλεσαν τούτον να βοηθήσει για την αποπεράτωση του διδακτηρίου. Ο Βασιλεύς εντός διαστήματος 15 ημερών ειδοποίησε ότι παραχωρήθηκαν τα χρήματα για το σχολείο. Αμέσως οι εργασίες άρχισαν και σε λίγο χρονικό διάστημα ετελείωσαν οι εργασίες και ο Βασιλεύς με την Βασίλισσα ήρθαν και έκαναν εγκαίνια και παραδόθηκε σε λειτουργία. Έτσι, από το έτος 1952 ιδρύθηκε καινούργιο διδακτήριο και το σχολείο στεγάσθηκε και λειτουργεί κανονικά έκτοτε.
Το πρώτο υπηρέτησεν ως διδάσκαλος εις το ενταύθα σχολείον ο Κωνσταντίνος Ευσταθίου καταγόμενος εκ Παύλιανης. Ούτος επληρώνετο από τους γονείς των μαθητών. Κάθε παιδί για να φοιτήσει έπρεπε να πληρώσει (20) οκάδες σιτάρι το χρόνο. Τα παιδιά του σχολείου ήταν 30 περίπου. Δηλαδή ο δάσκαλος έπαιρνε για ένα χρόνο υπηρεσίας 600 οκάδες σιτάρι. Μετά τον Ευσταθίου εστάλη από το Δημόσιον δάσκαλος ονομαζόμενος Βάϊος Νικ. Τριανταφύλλου, καταγόμενος εκ Λαμίας. Το Δημόσιον εξ ολοκλήρου επλήρωνε τον δάσκαλον, χωρίς ουδεμίαν επιβάρυνσην των κατοίκων. Ούτος υπηρέτησεν επί τριετίαν ήτοι από το 1890 έως το 1893 μετετέθη εις Λαμίαν και εις τη θέση του ήλθε άλλος δάσκαλος ονομαζόμενος Γεώργιος Στουρνάρας καταγόμενος εκ Σουβάλας. Ούτος υπηρέτησεν επί τριετίαν.

Εδημιουργήθη μετέπειτα, επεισόδιον μεταξύ αυτού και ενός κατοίκου του χωριού. Ο δάσκαλος ανέφερε ότι το σχολείον δεν είχε αριθμόν μαθητών και έτσι κατηργήθη το σχολείον επί δεκαετίαν.
Μετά την δεκαετίαν επανασυστήθη το σχολείον και ως δάσκαλος εστάλη ο Θεμιστοκλής Συνιάς καταγόμενος εκ Μαργιολατών και εξασκών και το αξίωμα του ιερέως. Ούτος υπηρέτησεν επί τριετίαν και μετά μετετέθη. Εις την θέση του ήλθε ο δάσκαλος Αριστείδης Πολίτης καταγόμενος από το Οινοχώριον Φωκίδος. Ούτος έμεινε επί διετίαν. Μετά την μετάθεσήν του εστάλη ως δάσκαλος ο Ιωάννης Σαντάς εκ Παύλιανης. Ούτος υπηρέτησε επί εξαετίαν. Μετά την μετάθεσή του, ετοποθετήθει δάσκαλος ο Ευθύμιος Παναγής καταγόμενος εξ Οίτης. Ούτος  υπηρέτησεν επί μια δεκαετίαν. Μετά την δεκαετίαν δια αμοιβαίας μεταθέσεως ετοποθετήθει ο Λουκάς Παλαντάς καταγόμενος από την Γκούρα Φωκίδος. Μετά τετραετίαν μετετέθη και αυτός και εις την θέση του ετοποθετήθει ο Βασίλειος Παπασπύρου. Μετά την δεκαετήν υπηρεσίαν μετετέθη και εις την θέσιν του ετοποθετήθη ο Βασίλειος Λάμπος. Ούτος μετά διετή υπηρεσίαν μετετέθη και εις την θέσιν του ετοποθετήθει ο Ευάγγελος Πολίτης. Ούτος υπηρέτησεν επί πενταετία. Μετά  την μετάθεσήν του ετοποθετήθει εκ νέου ο Βασίλειος Λάμπος. Άπαντες, πλην του πρώτου Κωνσταντίνου Ευσταθίου, επληρώνοντο από το Δημόσιον.
Το σχολείον εστεγάσθη το πρώτον εις την οικίαν Ιωάννου Ντάου επί μιαν εξαετίαν. Μετά την εξαετίαν το σχολείο εστεγάσθη εις την οικίαν του Ευθυμίου Αποστολόπουλου. Εις την οικίαν ταύτην εστεγάσθη μέχρις    Φωτογραφία του παλαιού σχολείου που στεγάζονταν ότου ιδρυθεί , διδακτήριον καινουργές      στην οικία  του Ευθυμίου Αποστολόπουλου.               
και μετεφέρθη το σχολείον κατά το έτος 1950, οπότε έλαβε την σημερινήν του μορφήν. Το ενοίκιον δια την στέγαση του σχολείου εις τας ως άνω οικίας, επλήρωνε το Δημόσιον.
Σχολικός κήπος ιδρύθει κατά το 1956. Ούτος είναι περιορισμένης εκτάσεως (80 τ.μ περίπου) και προς το Δυτικόν μέρος του διδακτηρίου. Είναι τελείως ανεπαρκής δια τας ανάγκας του σχολείου. Δεν υπάρχει πιθανότητα επεκτάσεώς του, διότι δεν διατίθεται μέρος.
Η υπάρχουσα σχολική βιβλιοθήκη ιδρύθη περίπου κατά το έτος 1947. Τα βιβλία τα οποία την απαρτίζουν ανέρχονται εις…… Ταύτα έχουν αγορασθεί από το Σχολικόν Ταμείον. Έπιπλα του σχολείου υπάρχουν πολύ λίγα, τα εξής: Μια βιβλιοθήκη, τρεις καρέκλες ψάθινες, μια έδρα δια τον διδάσκαλον (Βάθρον – Τράπεζα). Μία τράπεζα ακόμη για το γραφείον. Δυο θερμάστρας εις σχετικώς καλήν κατάστασιν, Άπαντα σχεδόν ταύτα έχουν αγορασθεί τελευταίως.

Ανέκδοτα και διηγήσεις για το σχολείο του χωριού.
 
   Όταν κάποτε περνούσε από το χωριό ο Βασιλεύς της Ελλάδος Παύλος τον σταμάτησαν οι χωριανοί. Ένας από αυτούς, ονομαζόμενος Αθανάσιος Σκαρής, μεγάλος στην ηλικία, παρουσιάστηκε μπροστά στον  Βασιλέα και του είπε: « Εγώ Μεγαλειότατε λέγομαι Σκαρής και έχω πολεμήσει με τον πατέρα σου τον Βασιλέα Κωνσταντίνο. Για να σου αποδείξω δε ότι λέω την αλήθεια, θα σας θυμίσω ένα γεγονός: Θυμάσαι Βασιλιά μου ότι κάποτε σε διέταξε ο πατέρας σου να κάνεις μια υπηρεσία και επειδή δεν εκτέλεσες την εντολή σε τιμώρησε».                                                                                               
Ο Βασιλεύς Παύλος το θυμήθηκε και κατενθουσιασθείς είπε στο γερο–Σκαρή: «Ζήτησέ μου ότι θέλεις». Ο Γέρο – Σκαρής αμέσως ζήτησε να βοηθήσει να κτισθεί σχολείο και εκκλησία.
Πράγματι σε λίγες ημέρες ο Βασιλεύς ειδοποίησε την κοινότητα ότι δόθηκαν χρήματα και για τα δυο έργα.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του συγχωριανού μας Δημητρίου Τζιβάρα του Ιωάννη, κατοίκου Σκαμνού, ο γέροντας Σκαρής απευθήνθηκε στον Βασιλέα με την φράση «μωρ΄ καϋμένε κυρ- Βασιλιά μ΄», του εξιστόρησε τα παραπάνω και ζήτησε την κατασκευή της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης και όχι του Σχολείου το οποίο ήδη είχε κτισθεί. Το παραπάνω γεγονός είναι πραγματικότητα και έγινε στα εγκαίνια του Δημοτικού Σχολείου το έτος 1952 .



Εκθεσις αναφερόμενη εις τον τύπον του διδακτηρίου.
    Το σχολείον από την αρχήν, όταν ελειτούργησε ως ιδιωτικόν, ήταν πάντα μονοτάξιον. Ο αριθμός των μαθητών ήταν πάντα μικρός και ελειτούργησεν ως μονοτάξιον. Τελευταίως μάλιστα ο αριθμός των μαθητών ολονέν και ολιγοστεύει και υπάρχει η περίπτωσις να καταργηθεί. Τούτο βάζει σε ανησυχία τους κατοίκους του χωρίου. Όμως οι δυσκολίες της ζωής εδώ, υποχρεώνουν τους νέους οι οποίοι δημιουργούν οικογενείας, να ζητούν καλύτερον τρόπον ζωής, μακράν του χωρίου. Έτσι, όχι μόνον δεν προβλέπεται προαγωγή του εις διτάξιον, αλλά αντιθέτως προβάλλει μεγάλος ο κίνδυνος της καταργήσεώς του.


Το ιστορικόν της θεμελιώσεως – ανεγέρσεως – αποπερατώσεως – συμμετοχής των κατοίκων δια προσωπικής εργασίας, προσφορά υλικών, χρημάτων – γενομένων, υπό του Κράτους, δαπανών εις χρηματικά ποσά.
    Κατ΄ αρχάς οι κάτοικοι του χωρίου δια να δώσουν εις τα τέκνα των στοιχειώδη μόρφωσιν, έφεραν παλαιόν γραμματοδιδάσκαλον, ο οποίος ανέλαβεν το έργον του διδασκάλου. Τούτον επλήρωνον οι γονείς των μαθητών. Δι΄ έκαστον μαθητήν ο διδάσκαλος ελάμβανε ως αμοιβήν 20 οκάδας σιτάρι ετησίως. Εάν ληφθή υπ΄ οψιν ότι οι μαθηταί τότε ανήρχοντο εις 30, το εισόδημα του διδασκάλου εκ της εργασίας του, θα πρέπει να υπολογισθεί εις 600 οκάδες σιτάρι ετησίως. Υπό τοιαύτας συνθήκας ελειτούργησεν το σχολείον επι μια τριετίαν. Εστεγάζετο εις μιαν οικίαν του Ιωάννου Ντάου. Επειδή όμως ήτο έξω του κέντρου του χωριού και επειδή η οικία αύτη εθεωρήθη ως ακατάλληλος, οι γονείς των μασθητών εφρόντισαν να μεταφερθή το σχολείον εις ετέραν οικίαν. Ως αυτή επελέγη η οικία ενός άλλου ονομαζομένου Ευθυμίου Αποστολόπουλου. Οι κάτοικοι όμως και διότι δεν ηδύναντο να πληρώνουν αυτόν τον διδάσκαλον αλλά προ πάντων διότι έτσι, δεν εθεώρουν την εν τω σχολείω εργασίαν αρκετήν, ενήργησαν και επέτυχον να διορισθή διδάσκαλος από το Δημόσιον. Έτσι συνεστήθη μονοτάξιον Δημόσιον Δημοτικό Σχολείον, το οποίον ελειτούργησεν εις την οικίαν του ανωτέρω αναφερομένου.
Διήλθε έτσι μια ολόκληρος 15ετία. Πολλάκις οι κάτοικοι ηνώχλησαν τους αρμοδίους δια την ανέγερσην νέου διδακτηρίου. Το Δημόσιον όμως ηρκέσθη στο να καταβάλλει αυτό το ενοίκιον δια την στέγασην του διδακτηρίου. Βαρέως έφερον οι κάτοικοι το γεγονός ότι το σχολείον εστεγάζετο εις μιαν οικίαν, η οποία δεν ήτο δυνατόν να πληροί τους όρους τους απαραιτήτους δια την λειτουργίαν ενός σχολείου. Απεφάσισαν λοιπόν να διενεργήσουν έρανον μεταξύ των και με τα συγκεντρωθησόμενα χρήματα, να αναγείρουν διδακτήριον. Ο έρανος απέδωσε το ποσόν των 30.000 δραχμών. Το ποσόν τούτο ουδόλως ήτο επαρκές. Οι κάτοικοι όμως απεφάσισαν να αρχίσουν το έργον με την σκέψιν ότι στην συνέχεια θα τους βοηθούσε το κράτος. Δια προσωπικής εργασίες μετέφερον αρκετή πέτρα και ξυλεία. Εδόθη το σύνθημα του γενικού συναγερμού. Με τα υλικά τα οποία οι ίδιοι μετέφερον και τα χρήματα του εράνου, αι εργασίαι ανεγέρσεως ήρχισαν. Και κατά την ανέγερσιν οι κάτοικοι προσέφερον υπηρεσίαν.
Όπως όμως ήτο φυσικόν όλα αυτά δεν ήσαν αρκετά δια αν αποπερατωθούν οι εργασίαι. Αι εργασίαι διεκόπησαν εις ένα σημείον. Ηρχισαν μετά ταύτα αι ενέργειαι δια την απόσπαση χρημάτων εκ του Δημοσίου. Έτσι φθάνουμε στο έτος 1950. Ο Βασιλεύς των Ελλήνων Παύλος Α΄ δι΄ εράνου του συνεκέντρωσε ωρισμένα χρήματα τα οποία διέθετε εις κοινωφελή έργα. Μεταξύ των πρώτων οι οποίοι ενισχήθησαν εκ του εράνου του, ήσαν και οι κάτοικοι του χωρίου τούτου. Τους εδόθησαν σχεδόν 50.000 δραχμαί διά την αποπεράτωσην των εργασιών του διδακτηρίου. Με τα χρήματα αυτά επετεύχθη η αποπεράτωσης του διδακτηρίου κατά το έτος 1950. Το ίδιον έτος και μετά το τέλος των εργασιών το σχολείον ήτο έτοιμον να παραδοθεί εις την Σχολικήν Εφορείαν. Επισήμως εγένετο η εορτή των εγκαινίων. Παρέστησαν αυτών Μεγαλειότατος ο Βασιλεύς Παύλος και η Βασίλισσα Φρειδερίκη καθώς και πολλοί άλλοι επίσημοι ως αντιπρόσωποι της πολιτείας. Έκτοτε το σχολείον εστεγάσθη εις το νέον διδακτήριον και εξακολουθεί να λειτουργεί ομαλώς. Η κατάστασις του σήμερον είναι αρκετά καλή.

Διατελέσαντες διδάσκαλοι Δημοτικού Σχολείου Σκαμνού.
Ο Διδάσκαλος Γεώργιος Κοτσίλης μέσα από την εργασία του, αναφέρει όλους του δασκάλους που δίδαξαν στο χωριό μας καθώς και το χρονικό διάστημα της εργασίας τους. Ως πρώτη γνωστή σε αυτόν ημερομηνία καταγράφεται το έτος 1890.
Από πληροφορίες που μας έδωσε ο συγχωριανός μας Δημήτρης  Τζιβάρας του Ιωάννη, κάτοικος Σκαμνού, κατά τα έτη 1930 είχε δάσκαλο τον ΙΩΑΝΝΗ ΣΑΝΤΑ, το 1931 τον ΛΕΩΝΙΔΑ ΠΑΛΙΛΗ και το 1936 τον ΕΥΘΥΜΙΟ ΠΑΝΑΓΗ.

•    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  από την Παύλιανη
•    ΒΑΪΟΣ Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ  από την Λαμία από το 1890 έως 1893
•    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ από την Σουβάλα
•    Για μια δεκαετία, το σχολείο δεν λειτουργεί
•    ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΣΥΝΙΑΣ από την Μαργιολάτα
•    ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ από το Οινοχώρι Φωκίδος
•    ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΝΤΑΣ από την Παύλιανη
•    ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ από την Οίτη
•    ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΛΑΝΤΑΣ από την Γκούρα Φωκίδος
•    ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΑΛΙΛΗΣ από την Λαμία
•    ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
•    ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΟΣ
•    ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
•    ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΟΣ
•    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΤΣΙΛΗΣ

Το Δημοτικό Σχολείο Σήμερα
    Το Δημοτικό Σχολείο στα μέσα της δεκαετίας του 1990, με οικονομική ενίσχυση των κατοίκων του και την πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Σκαμνού, αναπαλαιώθηκε και σήμερα χρησιμοποιείται ως Πολιτιστικό Κέντρο το οποίο ανήκει στον Δήμο Γοργοποτάμου και διατίθεται για συγκεντρώσεις, συνεστιάσεις κα .
 Οι σημερινοί μαθητές του Σκαμνού μεταφέρονται (εφ όσον υπάρχουν, μαθητεύουν στο Δημοτικό Σχολείο Γραβιάς).
Το Δημοτικό σχολείο ως Πολιτιστικό κέντρο σήμερα: