Ευρετήριο Άρθρου
Ιστορία του σχολείου – Πολιτιστικό κέντρο
Σελ 2
Σελ 3
Όλες οι Σελίδες

Εκθεσις αναφερόμενη εις τον τύπον του διδακτηρίου.
    Το σχολείον από την αρχήν, όταν ελειτούργησε ως ιδιωτικόν, ήταν πάντα μονοτάξιον. Ο αριθμός των μαθητών ήταν πάντα μικρός και ελειτούργησεν ως μονοτάξιον. Τελευταίως μάλιστα ο αριθμός των μαθητών ολονέν και ολιγοστεύει και υπάρχει η περίπτωσις να καταργηθεί. Τούτο βάζει σε ανησυχία τους κατοίκους του χωρίου. Όμως οι δυσκολίες της ζωής εδώ, υποχρεώνουν τους νέους οι οποίοι δημιουργούν οικογενείας, να ζητούν καλύτερον τρόπον ζωής, μακράν του χωρίου. Έτσι, όχι μόνον δεν προβλέπεται προαγωγή του εις διτάξιον, αλλά αντιθέτως προβάλλει μεγάλος ο κίνδυνος της καταργήσεώς του.


Το ιστορικόν της θεμελιώσεως – ανεγέρσεως – αποπερατώσεως – συμμετοχής των κατοίκων δια προσωπικής εργασίας, προσφορά υλικών, χρημάτων – γενομένων, υπό του Κράτους, δαπανών εις χρηματικά ποσά.
    Κατ΄ αρχάς οι κάτοικοι του χωρίου δια να δώσουν εις τα τέκνα των στοιχειώδη μόρφωσιν, έφεραν παλαιόν γραμματοδιδάσκαλον, ο οποίος ανέλαβεν το έργον του διδασκάλου. Τούτον επλήρωνον οι γονείς των μαθητών. Δι΄ έκαστον μαθητήν ο διδάσκαλος ελάμβανε ως αμοιβήν 20 οκάδας σιτάρι ετησίως. Εάν ληφθή υπ΄ οψιν ότι οι μαθηταί τότε ανήρχοντο εις 30, το εισόδημα του διδασκάλου εκ της εργασίας του, θα πρέπει να υπολογισθεί εις 600 οκάδες σιτάρι ετησίως. Υπό τοιαύτας συνθήκας ελειτούργησεν το σχολείον επι μια τριετίαν. Εστεγάζετο εις μιαν οικίαν του Ιωάννου Ντάου. Επειδή όμως ήτο έξω του κέντρου του χωριού και επειδή η οικία αύτη εθεωρήθη ως ακατάλληλος, οι γονείς των μασθητών εφρόντισαν να μεταφερθή το σχολείον εις ετέραν οικίαν. Ως αυτή επελέγη η οικία ενός άλλου ονομαζομένου Ευθυμίου Αποστολόπουλου. Οι κάτοικοι όμως και διότι δεν ηδύναντο να πληρώνουν αυτόν τον διδάσκαλον αλλά προ πάντων διότι έτσι, δεν εθεώρουν την εν τω σχολείω εργασίαν αρκετήν, ενήργησαν και επέτυχον να διορισθή διδάσκαλος από το Δημόσιον. Έτσι συνεστήθη μονοτάξιον Δημόσιον Δημοτικό Σχολείον, το οποίον ελειτούργησεν εις την οικίαν του ανωτέρω αναφερομένου.
Διήλθε έτσι μια ολόκληρος 15ετία. Πολλάκις οι κάτοικοι ηνώχλησαν τους αρμοδίους δια την ανέγερσην νέου διδακτηρίου. Το Δημόσιον όμως ηρκέσθη στο να καταβάλλει αυτό το ενοίκιον δια την στέγασην του διδακτηρίου. Βαρέως έφερον οι κάτοικοι το γεγονός ότι το σχολείον εστεγάζετο εις μιαν οικίαν, η οποία δεν ήτο δυνατόν να πληροί τους όρους τους απαραιτήτους δια την λειτουργίαν ενός σχολείου. Απεφάσισαν λοιπόν να διενεργήσουν έρανον μεταξύ των και με τα συγκεντρωθησόμενα χρήματα, να αναγείρουν διδακτήριον. Ο έρανος απέδωσε το ποσόν των 30.000 δραχμών. Το ποσόν τούτο ουδόλως ήτο επαρκές. Οι κάτοικοι όμως απεφάσισαν να αρχίσουν το έργον με την σκέψιν ότι στην συνέχεια θα τους βοηθούσε το κράτος. Δια προσωπικής εργασίες μετέφερον αρκετή πέτρα και ξυλεία. Εδόθη το σύνθημα του γενικού συναγερμού. Με τα υλικά τα οποία οι ίδιοι μετέφερον και τα χρήματα του εράνου, αι εργασίαι ανεγέρσεως ήρχισαν. Και κατά την ανέγερσιν οι κάτοικοι προσέφερον υπηρεσίαν.
Όπως όμως ήτο φυσικόν όλα αυτά δεν ήσαν αρκετά δια αν αποπερατωθούν οι εργασίαι. Αι εργασίαι διεκόπησαν εις ένα σημείον. Ηρχισαν μετά ταύτα αι ενέργειαι δια την απόσπαση χρημάτων εκ του Δημοσίου. Έτσι φθάνουμε στο έτος 1950. Ο Βασιλεύς των Ελλήνων Παύλος Α΄ δι΄ εράνου του συνεκέντρωσε ωρισμένα χρήματα τα οποία διέθετε εις κοινωφελή έργα. Μεταξύ των πρώτων οι οποίοι ενισχήθησαν εκ του εράνου του, ήσαν και οι κάτοικοι του χωρίου τούτου. Τους εδόθησαν σχεδόν 50.000 δραχμαί διά την αποπεράτωσην των εργασιών του διδακτηρίου. Με τα χρήματα αυτά επετεύχθη η αποπεράτωσης του διδακτηρίου κατά το έτος 1950. Το ίδιον έτος και μετά το τέλος των εργασιών το σχολείον ήτο έτοιμον να παραδοθεί εις την Σχολικήν Εφορείαν. Επισήμως εγένετο η εορτή των εγκαινίων. Παρέστησαν αυτών Μεγαλειότατος ο Βασιλεύς Παύλος και η Βασίλισσα Φρειδερίκη καθώς και πολλοί άλλοι επίσημοι ως αντιπρόσωποι της πολιτείας. Έκτοτε το σχολείον εστεγάσθη εις το νέον διδακτήριον και εξακολουθεί να λειτουργεί ομαλώς. Η κατάστασις του σήμερον είναι αρκετά καλή.

Διατελέσαντες διδάσκαλοι Δημοτικού Σχολείου Σκαμνού.
Ο Διδάσκαλος Γεώργιος Κοτσίλης μέσα από την εργασία του, αναφέρει όλους του δασκάλους που δίδαξαν στο χωριό μας καθώς και το χρονικό διάστημα της εργασίας τους. Ως πρώτη γνωστή σε αυτόν ημερομηνία καταγράφεται το έτος 1890.
Από πληροφορίες που μας έδωσε ο συγχωριανός μας Δημήτρης  Τζιβάρας του Ιωάννη, κάτοικος Σκαμνού, κατά τα έτη 1930 είχε δάσκαλο τον ΙΩΑΝΝΗ ΣΑΝΤΑ, το 1931 τον ΛΕΩΝΙΔΑ ΠΑΛΙΛΗ και το 1936 τον ΕΥΘΥΜΙΟ ΠΑΝΑΓΗ.

•    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  από την Παύλιανη
•    ΒΑΪΟΣ Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ  από την Λαμία από το 1890 έως 1893
•    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ από την Σουβάλα
•    Για μια δεκαετία, το σχολείο δεν λειτουργεί
•    ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΣΥΝΙΑΣ από την Μαργιολάτα
•    ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ από το Οινοχώρι Φωκίδος
•    ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΝΤΑΣ από την Παύλιανη
•    ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ από την Οίτη
•    ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΛΑΝΤΑΣ από την Γκούρα Φωκίδος
•    ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΑΛΙΛΗΣ από την Λαμία
•    ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
•    ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΟΣ
•    ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
•    ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΜΠΟΣ
•    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΤΣΙΛΗΣ

Το Δημοτικό Σχολείο Σήμερα
    Το Δημοτικό Σχολείο στα μέσα της δεκαετίας του 1990, με οικονομική ενίσχυση των κατοίκων του και την πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Σκαμνού, αναπαλαιώθηκε και σήμερα χρησιμοποιείται ως Πολιτιστικό Κέντρο το οποίο ανήκει στον Δήμο Γοργοποτάμου και διατίθεται για συγκεντρώσεις, συνεστιάσεις κα .
 Οι σημερινοί μαθητές του Σκαμνού μεταφέρονται (εφ όσον υπάρχουν, μαθητεύουν στο Δημοτικό Σχολείο Γραβιάς).
Το Δημοτικό σχολείο ως Πολιτιστικό κέντρο σήμερα: