Ιστορικές σελίδες - Σελ 5 PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Σάββατο, 30 Ιανουάριος 2010 04:50
Ευρετήριο Άρθρου
Ιστορικές σελίδες
Σελ 2
Σελ 3
Σελ 4
Σελ 5
Σελ 6
Σελ 7
Όλες οι Σελίδες

Αναγνώριση & Σχεδιασμός της επιχείρησης

Ο Stott και ο λοχαγός Geoffrey Gordon-Greed, ένας Βρετανός στο επιτελείο της αποστολής, ζήτησαν από τον Edmonds να δει τον ταξίαρχο Meyers, προσφερθέντες εθελοντικά να εκτελέσουν οι ίδιοι το σαμποτάζ. Ο ταξίαρχος τους άκουσε και στρεφόμενος προς τον Edmonds ρώτησε τι πιθανότητες υπήρχαν. «Ο Edmonds απήντησε ότι: « Ο μόνος τρόπος αθόρυβης προσβολής θα μπορούσε να είναι, κατεβαίνοντας το φαράγγι μέσα στο ποτάμι. Η κατάβαση αυτή είναι πρακτικά αδύνατη και επειδή και οι Γερμανοί την θεωρούν ως αδύνατη, μια αποφασισμένη ομάδα μπορεί να το κατορθώσει». Την στιγμή εκείνη ο Edmonds ήταν αντικειμενικός λέγοντας ότι η διάβαση του φαραγγιού ήταν αδύνατη. Οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής το θεωρούσαν απροσπέλαστο και οι Γερμανοί μετά από έλεγχο και των δυο άκρων του κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα. Οι Γερμανοί ήταν σίγουροι ότι κανείς δεν μπορούσε να περάσει μέσα από το φαράγγι και ήσαν πλήρως ικανοποιημένοι ότι αυτό το φυσικό εμπόδιο ήταν καλλίτερο από οποιοδήποτε μπορούσε να κάνει ο άνθρωπος. Ο ταξίαρχος διέταξε τον Gordon-Greed και τον Stott να εκτελέσουν την επιχείρηση και τους ευχήθηκε να κατορθώσουν το «ακατόρθωτο»…..
Μια ώρα μετά ο Gordon-Greed και ο Stott ξεκίνησαν μαζί με τον Γεώργιο Καρατζόπουλο για αναγνώριση στο φαράγγι. Ο Edmonds επιθυμούσε διακαώς να μετάσχει στην ανατίναξη, αλλά ο ταξίαρχος του υπενθύμισε ότι είχε την ευθύνη της διευθύνσεως και συντονισμού όλων των επιχειρήσεων στην περιοχή του και συνεπώς δεν μπορούσε να εμπλακεί άμεσα σε οιαδήποτε από αυτές. Ο Edmonds παρά την απογοήτευσή του, παρηγορήθηκε με τη σκέψη ότι θα την υποστήριζε από τον σταθμό του. Το στοιχείο αναγνωρίσεως επέστρεψε γρήγορα για να αναφέρει ότι είχε αναχαιτισθεί από ένα καταρράκτη 60 ποδών σε μικρή απόσταση από την είσοδο του βαράθρου και ότι απαιτούντο σχοινιά για την διάβαση αυτού και άλλων κωλυμάτων. Διαπίστωσαν επίσης ότι το φαράγγι ήταν αντάξιο της φήμης του και ότι θα τους έπαιρνε μέρες μέχρι να φθάσουν την γέφυρα. Το μεγαλύτερο μέρος του είχε πλάτος λίγες υάρδες με κάθετες πλευρές, υψούμενες 1000 πόδια πάνω από το ρέμα. Ο ήλιος ουδέποτε έμπαινε στο φαράγγι και η μόνη δίοδος για το πλείστον της διαδρομής ήταν μέσα από το παγωμένο νερό ή κατά μήκος των κάθετων πλευρών. Τα πολύ δύσκολα εμπόδια ήσαν οι καταρράκτες με τις πλευρές λειασμένες σαν γυαλί και τις βαθιές λιμνούλες (βάθρες) εκεί που έπεφτε το νερό. Σε κάποιο σημείο το φαράγγι άνοιγε, δημιουργώντας ένα στεγνό πλάτωμα, σημείο που επελέγη για ανάπαυση. Κάθε διαθέσιμη αρτάνη αλεξιπτώτου πλέχθηκε για την δημιουργία σχοινιού που να πιάνεται σταθερά, συνολικού μήκους 340 ποδών.
Στις 21 Μαΐου ένα ξεκούραστο τμήμα οκτώ ανδρών έφυγε για να επιχειρήσει την προσπάθεια. Διοικητής ήταν ο Gordon-Greed και οδηγός ο Stott. Τα υπόλοιπα μέλη ήσαν ο Morton, ο Scott, ο McIntyre, ο Wingate, ο Lockwood, και ο Καρατζόπουλος. Την επόμενη μέρα (22) το τμήμα έφθασε στην είσοδο του φαραγγιού. Ο Stott ηγήθηκε της πορείας καθόδου μέχρι τον πρώτο καταρράκτη, όπου δημιουργήθηκε μια υπαίθρια αποθήκη για τα εφόδια και τις εκρηκτικές ύλες. Οι άνδρες ήσαν εξαντλημένοι από το τσαλαβούτημα στο παγωμένο νερό, τις συνεχείς αναβάσεις και καταβάσεις και τους βαρείς φόρτους τους. Στις 23 Μαΐου ο Gordon-Greed και ο Stott άφησαν τους άλλους και αναρριχήθηκαν στην βόρεια πλευρά για να κατοπτεύσουν το χώρο. Οι υπόλοιποι ξεκουράστηκαν, στέγνωσαν τα ρούχα τους και ετοιμάσθηκαν για την κάθοδο στον καταρράκτη. Την επόμενη μέρα (24) συνέχισαν τον αγώνα και κατάφεραν πριν σταματήσουν να φθάσουν στο επόμενο μεγάλο εμπόδιο, έναν ακόμη καταρράκτη. Η πρόοδος την 24 (25) Μαΐου ήταν βραδεία και πάλι το απόγευμα βρέθηκαν στο μέσον μεταξύ του δεύτερου και ενός τρίτου καταρράκτη, που ήλπιζαν να είναι ο τελευταίος. Το τμήμα σταμάτησε για μια μέρα (26) ενώ μια ακόμη δύσκολη αναγνώριση πραγματοποιήθηκε από τον ακούραστο Stott από την βόρεια κλιτή. Την επόμενη μέρα (27) ο Stott και ο Morton προχώρησαν εμπρός και επανήλθαν αναφέροντας ότι έφθασαν στον τρίτο καταρράκτη. Ήταν εντελώς κατακόρυφος και πάνω από 40 πόδια, 15 πόδια ευρύς και με κάθετες πλευρές, λειασμένες από το νερό. Όλα τα σχοινιά είχαν χρησιμοποιηθεί και η περαιτέρω πρόοδος ήταν αδύνατη χωρίς την βοήθειά τους. Επίσης απαιτούντο συσκευασίες, μεταφερόμενες στο κεφάλι, διότι ήσαν υποχρεωμένοι να περάσουν από βαθιά νερά. Ήταν επίσης επίφοβο να μην είναι δυνατόν να συνεχίσουν πέραν του τρίτου καταρράκτη, χωρίς την εκτέλεση αναγνωρίσεως και από τις δυο πλευρές του φαραγγιού. Μέχρι στιγμής δεν είχε καταστεί δυνατόν να έλθουν σε οπτική επαφή με τη γέφυρα, αν και είχαν κατέλθει περί τα δυο τρίτα της αποστάσεως. Τα στρατιωτικά εφόδια και οι εκρηκτικές ύλες κρύφτηκαν σε ασφαλές και στεγνό μέρος και την 28 Μαΐου το τμήμα βρέθηκε πίσω στον σταθμό του Edmonds. «Όταν έφθασαν στον σταθμό μου (έγραψε ο Edmonds) και μόνο η εμφάνιση τους αφηγείτο τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπισαν. Τα γόνατά τους ήσαν κομμένα και πρησμένα, τα ρούχα τους κουρελιασμένα και ήσαν καταβεβλημένοι και εξαντλημένοι».
Ενώ ανέμεναν τα σχοινιά, τις μεταλλικές αρπάγες και τα άλλα εφόδια από το Κάιρο, οι άνδρες αυτοί απεστάλησαν σε διάφορες περιοχές για αναγνώριση και επιλογή στόχων, οι οποίοι επρόκειτο να προσβληθούν από τους Αντάρτες στα πλαίσια μιας γενικής επιχείρησης υπό την κωδική ονομασία Animals. Σκοπός της ήταν ο αντιπερισπασμός και η απασχόληση του εχθρού κατά την απόβαση των συμμάχων στην Σικελία. Ο Morton, ο οποίος γνώριζε καλά την Αθήνα, επελέγη για την σοβαρή και επικίνδυνη αποστολή της αναγνωρίσεως της άμυνας των αεροδρομίων. Επρόκειτο για το πρώτο βήμα ενός σχεδίου καταστροφής των αεροσκαφών επί του εδάφους. Δεν κατάφερε να επιστρέψει εγκαίρως, για να μετάσχει στην τελική έφοδο στην γέφυρα και ο Stott ήταν απαρηγόρητος που δεν θα είχε μαζί του τον φίλο του. Αυτοί που θα επαναλάμβαναν την προσπάθεια ήσαν ο Gordon-Greed, ο Stott, ο Scott, ο McIntyre, ο Match, και ο Khuri. Οι πρώτοι τέσσαρες μετείχαν στην προηγούμενη προσπάθεια, αλλά οι δυο τελευταίοι ήταν καινούργιοι στο φαράγγι του Ασωπού. Ο Match ως ανεφέρθη, ήταν ένας δραπέτης Νεοζηλανδός στο επιτελείο του Edmonds. Ο Khuri είναι ο Παλαιστίνιος Άραβας, που ερίφθει στην Ελλάδα με τον Mayers  και έχει ήδη αποδείξει την αξία του στην επιχείρηση της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Στις 15 Ιουνίου ο Stott, ο Match και ο Khuri εγκατέλειψαν το χωριό Ανατολή, μεταφέροντας βαρείς γυλιούς γεμάτους σχοινιά, αρπάγες αναρριχητή, τσεκούρια, μια σχοινένια σκάλα και άλλα εφόδια. Το σχέδιο προέβλεπε οι τρεις αυτοί να προχωρήσουν μέχρι το τέλος του φαραγγιού και μόλις το επιτύχουν να στείλει μήνυμα ο Stott στους Gordon-Greed, McIntyre και Scott να έλθουν να τους συναντήσουν. Υπό την καθοδήγηση του Stott το μικτό τμήμα ολοκλήρωσε την αποστολή του σύντομα και αποτελεσματικά. Γράφει ο Match: « Η πρώτη μέρα αναλώθηκε στο κόψιμο ενός δένδρου μισό μίλι πίσω και την ώθησή του μέσα στο ποτάμι προς τα κάτω. Ο θόρυβος του ποταμού κάλυψε τον ήχο των τσεκουριών. Ήταν ύψους περίπου 70 ποδών και είχε κλαδιά κάθε τρία με τέσσερα πόδια. Αφού το δέσαμε καλά, το κρεμάσαμε και προς μεγάλη μας ικανοποίηση σταθεροποιήθηκε στο κάτω μέρος με την κορυφή του να εξέχει τρία πόδια.Την επόμενη μέρα (16) διασχίσαμε κολυμπώντας την δεξαμενή κάτω από τον καταρράκτη και προχωρήσαμε άλλες 400 υάρδες». Οι τρεις δυνατοί και ακούραστοι άνδρες ωθούντο συνεχώς προς τα εμπρός, βουτηγμένοι συχνά ως τον λαιμό στο νερό, υπό την ηγεσία του Stott. Τότε ξαφνικά « ο Stott προηγούμενος καμιά δεκαριά μέτρα ήλθε πίσω και μας ανακοίνωσε ότι τα καταφέραμε και ότι η γέφυρα ήταν μόλις 100 υάρδες μπροστά μας, έγραψε δε αμέσως ένα σημείωμα και το έδωσε στον Match για να το πάει στον Edmonds το ταχύτερο δυνατό». Ο Edmonds αισθάνθηκε ικανοποίηση διαβάζοντας στο μήνυμα: «Κατέβηκα τον μεγάλο καταρράκτη, διαπίστωσα ότι είναι ο τελευταίος και όλως αιφνιδίως καθώς κινούμουν επί μιας καμπής ήλθα πρόσωπο με πρόσωπο με την “κυρία Washing” αυτοπροσώπως. Υπήρχε έντονη δραστηριότητα από εργάτες που συνέρεαν στη γέφυρα, ενισχύοντάς την για να αντέχει μεγαλύτερα φορτία και οι οποίοι έκαναν μεγάλη φασαρία, καρφώνοντας μάλλον. Είχαν στήσει σκαλωσιές παντού γύρω της και υπήρχαν κλίμακες που οδηγούσαν από την κοίτη προς τα επάνω. Καθώς τα παρατηρούσα όλα αυτά κοίταξα στο ρέμα και είδα δυο εργάτες μόλις 10 υάρδες μακριά μου να κουβαλάνε πέτρες. Ευτυχώς δεν με είδαν και έσπευσα να κρυφτώ. Αυτοί οι εργάτες κατέβηκαν από το ύψος των γραμμών από ένα είδος πατημάτων σκαμμένων στη βόρεια πλευρά του βράχου, από τα οποία θα μπορούσαμε να ανέβουμε και εμείς. Σε παρακαλώ στείλε αμέσως τον Gordon-Greed, τον Scott και τον McIntyre. Η λεία μας περιμένει. Θα πάω για αναγνώριση της οδού νότια της Λαμίας μέχρι να έλθουν οι υπόλοιποι. Υμέτερος, Don».