Ιστορικές σελίδες - Σελ 2 PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Σάββατο, 30 Ιανουάριος 2010 04:50
Ευρετήριο Άρθρου
Ιστορικές σελίδες
Σελ 2
Σελ 3
Σελ 4
Σελ 5
Σελ 6
Σελ 7
Όλες οι Σελίδες

ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ ΠΑΠΑΔΙΑΣ – ΑΣΩΠΟΥ
ΒΑΘΥΡΕΜΑΤΟΣ

Εξαιρετικής σημασίας ήταν τόσο για τους συμμάχους όσο και για τους Γερμανούς οι σιδηρές σιδηροδρομικές γέφυρες που βρίσκονται στην περιοχή του χωριού μας (Παπαδιάς, Ασωπού) και η οδική γέφυρα βαθυρέματος.
Όπως αναφέρει στο βιβλίο του « Η Αναζήτηση» ο συγγραφέας Χ.Φ. ΜΑΓΕΡ για την επιχείρηση Harling, η S.O.E., η ειδική μονάδα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών για σαμποτάζ και διοργάνωση ανταρτοπολέμου στις κατεχόμενες από τους Γερμανούς χώρες, που ήταν υπεύθυνη για τη Μέση Ανατολή και την Ελλάδα, είχε το αρχηγείο της στο Κάιρο. Μπροστά σ αυτόν τον κίνδυνο η S.O.E. κάλεσε μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα δώδεκα βρετανούς και νεοζηλανδούς αξιωματικούς, που ανήκαν σε ομάδες, οι οποίες δρούσαν στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή.
    Σκοπός της επιχείρησης ήταν η καταστροφή μιας τουλάχιστον από τις τρεις βασικές σιδηροδρομικές γέφυρες βόρεια της Αθήνας. Πιθανοί στόχοι ήταν η γέφυρα της Παπαδιάς, του Ασωπού και εκείνη του Γοργοποτάμου, έτσι ώστε να διακοπεί η ζωτικότατη για τα στρατεύματα της Βόρειας Αφρικής σιδηροδρομική συγκοινωνία ανάμεσα στις βιομηχανίες όπλων της Βόρειας Ευρώπης και στο λιμάνι του Πειραιά, από όπου έφευγαν τα φορτωμένα με εξοπλισμό πλοία για τη Βόρεια Αφρική.
    Η πρώτη σκέψη τους ήταν η ανατίναξη της Γέφυρας της Παπαδιάς. Στο ομώνυμο βιβλίο  στην σελίδα 75 αναγράφει: Για τον λόγο αυτό αποφάσισε ο Εντι το ίδιο απόγευμα να φύγει, για να επιθεωρήσει της γέφυρα της Παπαδιάς, καθώς οι άνδρες του βρίσκονταν σε ασφάλεια μακριά από τους Ιταλούς.
    Παρακάτω στις σελίδες 76 και 77 αναγράφει: Ο Μάγερς παρατηρούσε τη γέφυρα με τα κιάλια. Ήταν χτισμένη πάνω σε δυο μεταλλικούς στύλους, πάνω από μια ξερή και πλατιά κοίτη ποταμού. Στο βόρειο άκρο εξαφανίζονταν οι γραμμές μέσα σε μια σήραγγα. «Θα έπρεπε να ανατινάξουμε το βόρειο στύλο», είπε ο Χάμσον, κοιτάζοντας όμως σκεπτικά τη γύρω γυμνή περιοχή, η οποία με τους χαμηλούς της θάμνους δεν πρόσφερε καμία προστασία. Ο Μάγερς μπορούσε να δει μέσα από τα κιάλια τους σκοπούς. Κατάλαβε αμέσως ότι μια επίθεση θα σήμαινε σίγουρη αυτοκτονία. Υπήρχαν πάρα πολλοί Ιταλοί, για να μπορέσει η μικρή του ομάδα, χωρίς τη βοήθεια των ανταρτών, ακόμη και με έναν αιφνιδιασμό να επιτύχει το σκοπό της.
    Το βραδάκι ξεκίνησε ο Γιάννης να βρει κάποιο φίλο του, που δούλευε στο σιδηρόδρομο. Όταν επέστρεψε επιβεβαίωσε την υποψία του Μάγερς ότι η γέφυρα φυλαγόταν από 200 έως 300 Ιταλούς. Είχαν ξαναχτίσει τη γέφυρα, μόλις τους πρώτους μήνες του 1942, αφού οι Άγγλοι την είχαν ανατινάξει(κατά τον Δημήτρη Τζιβάρα του Ιωάννη κάτοικο εν ζωή στο χωριό Σκαμνός, η ανατίναξη της Γέφυρας της Παπαδιάς έγινε τον Απρίλη του 1941) κατά την αποχώρησή τους από την Ελλάδα.
    Οι τρείς άνδρες συζητούσαν πλέον τη δυνατότητα να επιτεθούν στη γέφυρα του Ασωπού, που βρίσκονταν λίγο βορειότερα. Ο Γιάννης δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με αυτή την ιδέα. Η γέφυρα βρισκόταν δυο μέρες πορεία μακριά. Εξάλλου γνώριζε ότι επίθεση μπορούσε να γίνει μόνο από μια απότομη κατωφέρεια, η οποία ήταν εντελώς απρόσιτη για μια ομάδα με εκρηκτικά. Παράλληλα την εποχή αυτή ο ποταμός είχε πολύ νερό και μια επίθεση, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Μάγερς, θα είχε επιτυχία, μόνο εάν η αποστολή εκτελούνταν από μια μικρή, εξαιρετικά εξειδικευμένη ομάδα. Και φυσικά δεν ήταν κατάλληλα εξοπλισμένοι για κάτι τέτοιο.

    Το βράδυ έφυγαν από την κρυψώνα τους και περπάτησαν όλη τη νύχτα προς το Γοργοπόταμο……………..
(Πηγή: Βιβλιο «Η Αναζήτηση Ανθρώπινα πεπρωμένα στον ελληνικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα 1941 – 1944).

    Όπως διαπιστώνουμε λοιπόν αν και στις προθέσεις των συμμάχων ήταν να ανατιναχτεί κάποια από τις γέφυρες της περιοχής μας, λόγω ισχυρής φρούρησης της μιας και δύσβατης και επικίνδυνης πορείας για την άλλη τους απέτρεψαν από το εγχείρημα. Έτσι φθάσαμε στην ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου με την κοινή συμμετοχή των ανταρτικών ομάδων του ΕΔΕΣ & του ΕΛΑΣ, που εντυπωσίασε ολόκληρο τον κόσμο.



Σιδηρές Γέφυρες

Η πρώτη σιδερένια γέφυρα κατασκευάσθηκε στην Αγγλία το 1779, στον ποταμό Severn. Αυτή όμως, δεν είχε τίποτα κοινό με αυτό που ονομάζουμε σιδερένια γέφυρα. Αποτελεί περίεργο σύμπλεγμα χυτοσιδήρων στοιχείων, ο τρόπος φορτίσεως και η κόπωση των οποίων είναι σκοτεινή και αμφίβολη. Γενικά και η γέφυρα αυτή θα έπρεπε να καταταχθεί μεταξύ των εμπειρικών κατασκευών της δεύτερης περιόδου. Στην ίδια κατηγορία μπορούμε να κατατάξουμε και κάποιες άλλες χυτοσιδηρές γέφυρες μικρών ανοιγμάτων, που κατασκευάσθηκαν στην Αγγλία, στις αρχές του ΙΘ΄αιώνα. Η μεγάλη ανάπτυξη γεφυρών δοκού, σημειώθηκε κατά το δεύτερο μέσο του 19ου αιώνα με την εισαγωγή του χάλυβα στη γεφυροποιία, η οποία εμφανίζεται το 1831 στη Γερμανία. Αυτό έδωσε την δυνατότητα να κατασκευασθούν γέφυρες με σύνθετο σχήμα. Η πρώτη ανάλογη γέφυρα, οφειλόμενη στον νεότερον Stephenson, κατασκευάζεται στην Αγγλία το 1844 έως το 1850 (γέφυρα Britania) ως ένας παμμέγιστος τετραγωνικός σωλήνας, εντός του οποίου διερχόταν η σιδηροδρομική γραμμή. Η γέφυρα αυτή είχε 4 ανοίγματα, εκ των οποίων τα δυο ενδιάμεσα είχαν άνοιγμα 142 μέτρα έκαστο. Η διαμόρφωση των κύριων φορέων έλαβε σημαντική εξέλιξη με τη βοήθεια και της θεωρητικής έρευνας, η οποία παράλληλα αναπτυσσόταν συστηματικά. Οι σύνθετοι δοκοί με πλήρη κορμό αντικαθίστανται με το πέρασμα του χρόνου από ένα άλλο σύστημα, αποτελούμενο από δυο ισχυρά στοιχεία, κατά μήκος, άνω και κάτω (του άνω, και κάτω πέλματος) συνδεδεμένο με σιδηρόπλεγμα. Στην αρχή, το πλέγμα αυτό ήταν πυκνότατο, αποτελούμενο από λοξές διευθυνόμενες και διασταυρούμενες σιδερές ταινίες. Στη συνέχεια, με την ανάπτυξη της γεφυροποιίας, καθιερώθηκε το απλό τριγωνικό λεγόμενο σύστημα, στο οποίο θεμελιώθηκε όλη η πρόοδος και η θεωρία των νεότερων δικτυωμάτων. Η εξέλιξη είναι ταχεία και θα ήταν κουραστικό να μνημονεύσουμε τις εκατοντάδες των μεγάλων ανοιγμάτων στον κόσμο. Στην Ελλάδα, οι πρώτες σιδερένιες γέφυρες θα γίνουν μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, το 1830, και αυτές είναι των σιδηροδρόμων. Στη Θεσσαλία, οι πρώτες σιδερένιες γέφυρες έγιναν λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση (18881) με την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου, στη δεκαετία του 1880-1890. Οι τοιούτου είδους γέφυρες από χάλυβα, χάρη στην ελαστικότητα που έχει, δύναται να δεχθούν και τάσεις εφελκυσμού, πράγμα που ο χυτοσίδηρος δεν το είχε. Γι αυτό χρησιμοποιούνταν σε σχήμα τοξοειδή, εργαζόμενα γενικά σε θλίψη, όπως οι θόλοι των λίθινων γεφυρών. Βάσει των πολυτίμων τούτων ιδιοτήτων του νέου υλικού, άρχισαν να κατασκευάζονται μεγάλοι σιδερένιοι δοκοί, δυνάμενοι να δεχθούν κάμψη και να χρησιμοποιηθούν επομένως ως δοκοί γεφυρών. Μια τέτοια σιδηροδρομική γέφυρα είναι του Αχλαδόκαμπου μήκους 252 μέτρων στην οδό Κορίνθου – Τριπόλεως, καθώς επίσης και η σιδηροδρομική γέφυρα του Ασωπού, μήκους 80 μέτρων στη γραμμή Πειραιώς – Λάρισας. (Πηγή: Εφημερίδα η ΕΡΕΥΝΑ 7/12/2007, αρ. φύλλου 14782, σελίδα 26)