Ευρετήριο Άρθρου
Ιστορία του Σκαμνού
Σελ. 2
Όλες οι Σελίδες
Το αρχικόν όνομα του χωρίου ήταν Σκαμνός. Τούτο εδόθη, διότι εις το μέρος ευδοκιμούσε η σκαμνιά (μουριά) και οι κάτοικοι ασχολήθηκαν πολύ με την καλλιέργειαν του μεταξοσκώληκος. Οι πρώτοι κάτοικοι ήρθαν από Μαργιολάτες, Σκλήθρον, Παλαιοχώριον και Σιγδίτσα. Έφθασε εποχή που οι κάτοικοι του χωριού έφθασαν τους τριακόσιους μαχαλάδες (χανέδες) και κατά πρόχειρον υπολογισμόν οι οικογένειες του τότε χωριού θα πρέπει να ήταν 1.000. Επομένως οι κάτοικοι πρέπει να ήταν 4.500.
Για την περιφέρεια τότε αποτελούσε πολιτεία. Είχε έδρα Δεσπότου με μητρόπολιν την εκκλησίαν « Άγιος Νικόλαος ». Μέχρι τελευταίως υπήρχαν μνημεία μαρμάρινα, τα οποία ήταν κατάλοιπα της τότε επισκοπής και τα οποία κατεστράφησαν και εχρησιμοποιήθηκαν παρά των κατοίκων δια το κτίσιμο του χωριού. Εκτός της Μητροπόλεως υπήρχον άλλες τρεις εκκλησίες, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Κωνσταντίνος και μια εις το όνομα του Σταυρού.
Σε λίγο καιρό άρχισε το χωριό να διαλύεται διότι τα κρυολογήματα αποδεκάτιζαν τους κατοίκους. Δια τον λόγον αυτόν οι κάτοικοι κατά το 1800 εγκατέλειψαν το χωριό και μεταφέρθηκαν δυτικότερα, όπου σήμερα υπάρχει εξωκκλήσιον « Άγιος Ευστάθιος». Άλλος λόγος σοβαρός που συνετέλεσε σε τούτο, ήταν το ότι οι κάτοικοι εφοβούντο τους Τούρκους οι οποίοι τους προξενούσαν μεγάλες ζημιές όταν ήταν κοντά στο δρόμο. Εκεί έμειναν σχεδόν είκοσι χρόνια.
 Η ζωή ήταν δύσκολη και ως αναφέρεται πολλοί χάθηκαν από την έλλειψη νερού. Οι κάτοικοι ως ασχολίαν είχαν την καλλιέργειαν σίτου και αμπελιών. Σε λίγα χρόνια οι κάτοικοι άλλοι από την πολλή υγρασία και άλλοι από την κλεφτουριά, έμειναν τρία αδέρφια. Ο Πρόκος, ο Βίκος και ο Νίκος. Οι τρεις αυτοί έφυγαν πάλι και ήλθαν και έφτιαξαν σπίτια λίγο δυτικότερα του σημερινού χωριού. Το χωριό που έγινε από αυτούς ονομάστηκε Προκοβενίκο εκ των ονομάτων των τριών αδελφών. Από αυτούς τους τρεις δημιουργήθηκαν σχεδόν 40 οικογένειες. Αργότερα όταν απελευθερωθήκαμε το χωριό άρχισε να μεταφέρεται ανατολικώτερα για να πλησιάσει στο δρόμο.
Ουδέποτε μπόρεσε να γίνει πολύ μεγάλο λόγω του ότι δεν διαθέτει γόνιμο έδαφος και διότι το κλίμα είναι υγρόν. Το χωριό σήμερα (1963) έχει σχεδόν 35 οικογένειες και μεταξύ τους οι κάτοικοι συνδέονται συγγενικά. Και σήμερα η σπουδαιοτέρα απασχόλησης των κατοίκων είναι η καλλιέργεια σιτηρών και αμπελιών. Το εισόδημα το ετήσιον μπορεί να φθάσει 80 – 90 χιλιάδες κιλά σιτάρι. Κρασί παράγει περίπου 15.000 οκάδες. Εκτός των δύο τούτων προϊόντων σχεδόν τίποτε άλλο δεν παράγεται. Η κτηνοτροφία δεν είναι καθόλου ανεπτυγμένη και τούτο διότι δεν υπάρχει τόπος διαθέσιμος. Το χωριό όλο και λιγοστεύει, διότι οι νέοι φεύγουν και ζητούν την τύχη τους σε άλλες δουλειές και κυρίως στην εταιρεία Σ.Ε.Κ. Έτσι, κατοικείται σχεδόν από μεγάλους σε ηλικία. Τα κορίτσια του χωριού παντρεύονται κατά 100% έξω από το χωριό.